Jak uniknąć zawilgocenia ścian po ociepleniu – kompleksowy przewodnik

Aby uniknąć zawilgocenia ścian po ociepleniu, niezbędne jest kompleksowe podejście obejmujące prawidłową wentylację, eliminację mostków termicznych, odpowiedni dobór materiałów izolacyjnych oraz skuteczne zabezpieczenie budynku przed wilgocią z zewnątrz. Kluczowe jest zaprojektowanie wentylacji zapewniającej stałą wymianę powietrza, dokładne uszczelnienie izolacji przeciwwilgociowej fundamentów i dachu, a także stosowanie paroprzepuszczalnych materiałów, które pozwalają ścianom „oddychać”. Niewłaściwa wentylacja i błędy montażowe to główne przyczyny zawilgocenia.

Wpływ ocieplenia na wilgoć – dlaczego ściany wilgotnieją?

Ocieplenie zwiększa szczelność budynku, utrudniając naturalną wymianę powietrza. Codzienne czynności, takie jak gotowanie czy pranie, wytwarzają wilgoć, która bez wentylacji skrapla się na chłodniejszych ścianach, prowadząc do zawilgocenia i rozwoju pleśni. Podobnie szkodliwe są mostki termiczne – miejsca z wadliwą izolacją, chłodniejsze i sprzyjające kondensacji pary wodnej, co skutkuje pojawieniem się grzybów.

Niewłaściwie dobrane lub ułożone materiały izolacyjne mogą gromadzić wilgoć w ścianie, prowadząc do jej zawilgocenia. Ważne jest również usunięcie wilgoci technologicznej, na przykład po zalaniu, jeszcze przed ociepleniem, aby nie pozostała ona w konstrukcji budynku. Brak szczeliny wentylacyjnej nad izolacją, zwłaszcza na poddaszach, także sprzyja gromadzeniu się wilgoci i rozwojowi pleśni.

Proces ocieplania zmienia właściwości termiczne przegrody i rozkład temperatur, co może zwiększać obszar kondensacji. Termomodernizacja wpływa na wilgoć w budynku, zmieniając zarówno szczelność, jak i warunki termiczne ścian. Bez właściwej wentylacji i materiałów może to skutkować zatrzymaniem i skraplaniem się wilgoci.

Aby zapobiec problemom z wilgocią po termomodernizacji, należy podjąć poniższe działania:

• używać materiałów paroprzepuszczalnych,
• unikać mostków termicznych,
• utrzymywać efektywną wentylację,
• dokładnie usunąć wilgoć ze ścian przed rozpoczęciem prac ociepleniowych.

Błędy w ociepleniu sprzyjające wilgoci – jak ich unikać?

Problemy z wilgocią w budynkach często wynikają z wadliwego wykonawstwa, niewłaściwych materiałów lub błędów projektowych. Prowadzą one do zawilgoceń, rozwoju pleśni i uszkodzeń konstrukcji.

Jednym z częstych błędów jest nieszczelna paroizolacja, zwłaszcza z przerwami, brakami zakładek lub uszkodzeniami przy instalacjach. Umożliwia to przenikanie pary wodnej do izolacji, co punktowo zawilgaca i sprzyja pleśnieniu. Równie szkodliwe jest źle dobrane lub ułożone ocieplenie, na przykład zbyt cienka warstwa lub użycie niewodoodpornych materiałów, co skutkuje kondensacją wilgoci. Ponadto, wilgotne, zabrudzone lub nierówne podłoże osłabia przyczepność kleju i izolacji, tworząc szczeliny oraz mostki termiczne. Błędy w klejeniu na placki lub niewłaściwe kołkowanie również prowadzą do odspojenia izolacji i powstawania szczelin. Miejsca nieocieplone, jak nadproża czy łączenia płyt, wychładzają ścianę, co może powodować kondensację pary wodnej.

Nieszczelne elementy budynku – rynny, parapety, obróbki okien i dachu – sprzyjają przenikaniu wody do ścian. Izolowanie wilgotnych ścian przed ich osuszeniem zatrzymuje wilgoć w przegrodzie. Tynki akrylowe z żywicami mogą z kolei zamykać dyfuzyjność ściany, co również powoduje gromadzenie się i kondensację wilgoci. Brak lub niewłaściwa izolacja fundamentów umożliwia wilgoci gruntowej przenikanie do wyższych partii budynku.

Aby skutecznie zapobiegać zawilgoceń, należy:

1. Wykonaj analizę cieplno-wilgotnościową na etapie projektowania.
2. Przygotuj i osusz podłoże przed ociepleniem.
3. Zapewnij szczelną paroizolację.
4. Zadbaj o ciągłość izolacji termicznej.
5. Wyeliminuj mostki termiczne.
6. Prawidłowo wykonaj detale architektoniczne i obróbki blacharskie.
7. Dobierz odpowiednie materiały izolacyjne i tynki.
8. Kontroluj wilgotność ścian i stan izolacji fundamentów przed ociepleniem.

Mostki termiczne – niewidzialne pułapki wilgoci

Mostki termiczne to miejsca w obudowie budynku (ścianach, dachach, fundamentach) o osłabionej lub przerwanej izolacji. Powstają głównie na styku różnych elementów konstrukcyjnych, powodując zwiększoną utratę ciepła.

Mostki te mogą być liniowe (np. wzdłuż połączeń konstrukcji) lub punktowe (np. w miejscach mocowania). W ich obrębie temperatura powierzchni wewnętrznej ściany spada poniżej punktu rosy, co prowadzi do kondensacji pary wodnej i zawilgocenia. Nagromadzona wilgoć nie tylko sprzyja rozwojowi pleśni i grzybów oraz pogarsza izolacyjność, ale także może uszkodzić elementy konstrukcyjne, objawiając się rysami czy pęknięciami.

W konsekwencji mostki termiczne mają negatywny wpływ na budynek i mieszkańców:

• zwiększają straty ciepła i rachunki za ogrzewanie,
• obniżają komfort cieplny w pomieszczeniach,
• zagrażają zdrowiu mieszkańców – przyczyniają się do alergii i infekcji,
• skracają trwałość konstrukcji.

Niewłaściwy dobór materiałów izolacyjnych

Niewłaściwy dobór materiałów izolacyjnych może skutkować zawilgoceniem ścian po ociepleniu, co wynika głównie z ich paroprzepuszczalności i kapilarności. Nadmierna wilgotność sprzyja rozwojowi pleśni i grzybów oraz degradacji konstrukcji.

Materiały o wysokim oporze dyfuzyjnym, takie jak styropian i szkło piankowe, zatrzymują parę wodną. Prowadzi to do jej kondensacji na chłodniejszych powierzchniach ściany i zawilgocenia, a styropian kumuluje wilgoć w murze. Szkło piankowe jest paroszczelne, co może przechłodzić ściany i zwiększyć ich wilgotność. Natomiast materiały silnie podciągające kapilarnie przenoszą wilgoć w głąb przegrody, co również przyczynia się do zawilgocenia.

Aby uniknąć zawilgocenia, należy zastosować materiały paroprzepuszczalne, które współpracują z wilgocią. Przy tym warto wybrać materiały o niskiej zdolności do podciągania kapilarnego oraz te, które sezonowo pochłaniają i oddają parę wodną, regulując wilgotność. Przykłady materiałów odpornych na zawilgocenie i pleśń to tynki mineralne oraz płyty perlitowe.

Należy także pamiętać o:

• odpowiednim zaprojektowaniu grubości i kolejności warstw izolacyjnych – w celu uniknięcia kondensacji pary wodnej w przegrodzie,
• zapewnieniu odpowiedniej wentylacji – po ociepleniu.

Błędy montażu izolacji elewacji i dachu

Prawidłowe ocieplenie budynku wymaga starannego montażu izolacji, aby uniknąć zawilgocenia ścian. Wiele problemów wynika z błędów wykonawczych, dlatego kluczowe jest ich zrozumienie i zapobieganie im.

Częste błędy prowadzące do zawilgocenia ścian to:

• brak ciągłości lub niewłaściwa izolacja pozioma fundamentów i podłóg na gruncie – skutkuje podciąganiem kapilarnym wilgoci z ziemi,
• nieszczelności izolacji dachu i elewacji – szczególnie wokół kominów czy okien, umożliwiają wchłanianie wody opadowej,
• zatkane rynny lub uszkodzone rury spustowe – woda spływa po elewacji i przenika do ścian,
• użycie niewłaściwych materiałów izolacyjnych lub ich nieprawidłowe ułożenie – na przykład bez odpowiedniej paroprzepuszczalności, prowadzi do gromadzenia się wilgoci i powstawania mostków termicznych,
• brak wentylacji dachu i elewacji – powoduje kondensację pary wodnej w warstwach izolacji,
• niedokładne uszczelnienie przejść instalacyjnych – umożliwia przenikanie wilgoci,
• niewłaściwa grubość lub dobór izolacji – może powodować mostki termiczne i kondensację wilgoci,
• brak konserwacji i kontroli stanu izolacji oraz systemów odprowadzania wody – prowadzi do degradacji materiałów i nieszczelności.

Aby zapobiec tym problemom, postępuj zgodnie z poniższymi zaleceniami:

1. Zapewnij ciągłość i szczelność izolacji przeciwwilgociowej fundamentów oraz podłóg na gruncie.
2. Zamontuj starannie izolację dachową i elewacyjną, szczególnie w miejscach newralgicznych.
3. Używaj wysokiej jakości materiałów o odpowiedniej paroprzepuszczalności i odporności na wilgoć, zachowując prawidłową kolejność warstw izolacyjnych.
4. Dokładnie uszczelnij wszystkie warstwy izolacji i zapewnij skuteczną wentylację dachu oraz elewacji do odprowadzania wilgoci.
5. Regularnie kontroluj i konserwuj systemy odprowadzania wody, takie jak rynny.

Wszystkie prace powinni wykonać doświadczeni fachowcy, którzy indywidualnie dopasują izolację do warunków lokalnych. Prawidłowy montaż skutecznie zapobiega wilgoci w ścianach, pleśni i uszkodzeniom konstrukcji.

Prawidłowa wentylacja – klucz do suchego domu po ociepleniu

Po ociepleniu ściany tracą naturalną zdolność do odprowadzania wilgoci, dlatego prawidłowa wentylacja jest niezbędna dla utrzymania suchego domu. Odpowiada ona za usuwanie nadmiaru pary wodnej, zapobiegając kondensacji w ścianach i izolacji, która mogłaby prowadzić do zawilgocenia, pleśni i uszkodzeń konstrukcji.

Wentylacja wpływa na gospodarkę wilgociową poprzez stałą wymianę powietrza, dostarczając świeże, suche powietrze i usuwając wilgotne, zanieczyszczone. W elewacjach wentylowanych cyrkulacja powietrza między warstwami również pomaga odprowadzać wilgoć, chroniąc termoizolację i konstrukcję.

Aby zapewnić prawidłową wentylację po ociepleniu, należy zaprojektować i wykonać odpowiedni system wentylacyjny. Ważne są następujące aspekty:

• montaż nawiewników w oknach lub ścianach, by doprowadzić świeże powietrze – nawet przy bardzo szczelnych oknach,
• zapewnienie drożności kanałów wentylacyjnych oraz odpowiedniego ciągu przez kratki wywiewne,
• stosowanie szczelin lub otworów wlotowych i wylotowych w elewacjach wentylowanych – to umożliwi cyrkulację powietrza,
• użycie materiałów o wysokiej paroprzepuszczalności oraz dbanie o szczelność paroizolacji od strony wnętrza budynku – jeśli izolacja jest z wełny mineralnej,
• rozważenie wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła w nowoczesnych i szczelnych budynkach – skutecznie usuwa wilgoć i odzyskuje ciepło.

Prawidłowo zaprojektowany i wykonany system wentylacji gwarantuje zdrowy mikroklimat oraz trwałość termoizolacji, usuwając wilgoć, zapobiegając kondensacji i chroniąc konstrukcję przed uszkodzeniami i rozwojem pleśni.

Wentylacja grawitacyjna – optymalizacja przepływu powietrza

Wentylacja grawitacyjna działa dzięki naturalnej różnicy ciśnień i temperatur, wyprowadzając ciepłe, wilgotne powietrze przez kanały wentylacyjne i zasysając świeże powietrze przez nawiewniki. W szczelnych, izolowanych budynkach wentylacja grawitacyjna może być mniej efektywna, co prowadzi do gromadzenia się wilgoci i osadzania pary wodnej.

Aby zoptymalizować wentylację grawitacyjną, warto zadbać o kilka elementów:

1. Zapewnij drożność i odpowiednie wymiary kanałów wentylacyjnych – powinny być pionowe, o minimalnej średnicy i długości 3 metrów.
2. Izoluj termicznie kanały, aby zapobiec skraplaniu się wilgoci i utrzymać ciąg; unikaj nieizolowanych kanałów w ścianach zewnętrznych.
3. Zainstaluj nawiewniki w oknach lub ścianach, szczególnie w nowoczesnych budynkach; mogą być one sterowane manualnie lub automatycznie.
4. Zapewnij swobodną cyrkulację powietrza między pomieszczeniami, np. przez podcięcia w drzwiach.
5. Regularnie przeglądaj i czyść kanały wentylacyjne z zanieczyszczeń.
6. Zainstaluj wentylatory wyciągowe, zwłaszcza w łazienkach i kuchniach, aby wspomóc przepływ powietrza, gdy naturalne warunki są niesprzyjające.
7. Utrzymuj wilgotność względną w zakresie 40-60%.
8. Wietrz często, otwierając okna i drzwi, oraz usuwaj źródła nadmiernej wilgoci, np. naprawiaj cieknące krany.
9. Utrzymuj odpowiednią temperaturę w pomieszczeniach, by uniknąć kondensacji wilgoci, szczególnie w dobrze zaizolowanych budynkach.

Systemy wentylacji mechanicznej – efektywne usuwanie wilgoci

Rekuperacja, czyli wentylacja mechaniczna z odzyskiem ciepła, zapewnia wymuszony i ciągły przepływ powietrza w budynku. Dzięki niej usuwana jest nadmierna wilgoć z kuchni i łazienek, a jednocześnie dostarczane jest świeże powietrze.

System ten odzyskuje ciepło z usuwanego powietrza, co zapobiega wychłodzeniu pomieszczeń i ogranicza straty energii. Chroni to ściany przed skraplaniem się wilgoci w przegrodach budowlanych, co mogłoby prowadzić do zawilgocenia i pleśni. Prawidłowa cyrkulacja powietrza ogranicza gromadzenie się wilgoci zarówno na powierzchni ścian, jak i w ich strukturze. Rekuperatory mogą mieć wymienniki entalpiczne, które odzyskują wilgoć z powietrza, by utrzymać zdrowy mikroklimat i zapobiec nadmiernemu wysuszeniu.

Dostępne technologie obejmują:

• tradycyjne systemy nawiewno-wywiewne z rekuperatorem,
• systemy z płytowymi wymiennikami ciepła – przeciwprądowymi i krzyżowymi,
• zaawansowane rekuperatory z wymiennikami entalpicznymi,
• systemy montowane bezpośrednio w ścianach zewnętrznych,
• wentylację hybrydową, łączącą wentylację naturalną i mechaniczną.

Prawidłowe działanie wentylacji mechanicznej zależy od jej właściwego zaprojektowania i wykonania. Ważne są także:

• odpowiednia izolacja kanałów,
• właściwe rozmieszczenie nawiewników i wywiewników,
• regularna konserwacja.

W budynkach po ociepleniu, gdzie wentylacja grawitacyjna jest często niewystarczająca, wentylacja mechaniczna to efektywne narzędzie do usuwania wilgoci, poprawy jakości powietrza oraz ochrony konstrukcji przed zawilgoceniem i pleśnią.

Rekuperacja – wentylacja z odzyskiem ciepła

Rekuperacja to system wentylacji mechanicznej odzyskujący ciepło. Skutecznie usuwa nieświeże powietrze z pomieszczeń, na przykład z kuchni czy łazienek, wprowadzając jednocześnie świeże powietrze z zewnątrz.

System ten znacząco zmniejsza straty energii cieplnej w budynku oraz obniża rachunki za ogrzewanie, odzyskując dużą część ciepła z usuwanego powietrza. Jest to ważne zwłaszcza w budynkach uszczelnionych i termomodernizowanych.

Rekuperacja ma szereg zalet:

• zapewnia ciągłą wymianę powietrza niezależnie od warunków zewnętrznych,
• zapobiega nadmiernej wilgotności oraz powstawaniu szkodliwych organizmów,
• utrzymuje odpowiednią wilgotność, chroniąc konstrukcję budynku,
• zwiększa komfort cieplny, eliminując uczucie zimna poprzez ogrzewanie nawiewanego powietrza ciepłem z powietrza usuwanego,
• tworzy zdrowe środowisko, eliminując szkodliwe substancje i poprawiając jakość powietrza, co przekłada się na lepsze samopoczucie.

Jest to standardowy element wentylacji w nowych i modernizowanych budynkach, gdyż kontroluje wilgotność, zapewnia stałą temperaturę i dopływ czystego powietrza, jednocześnie zmniejszając zużycie energii na ogrzewanie.

Zabezpieczenie budynku przed wilgocią z zewnątrz – fundamenty i dach

Aby ściany po ociepleniu pozostały suche, konieczne jest kompleksowe zabezpieczenie budynku przed wilgocią z zewnątrz. Obejmuje to zarówno izolację fundamentów, jak i dachu.

Zabezpieczenie fundamentów przed wilgocią odbywa się dwuetapowo:

1. Izolacja pozioma – układana na styku ław i ścian fundamentowych, zapobiega kapilarnemu podciąganiu wilgoci z gruntu, a wykonuje się ją z pap asfaltowych, folii hydroizolacyjnych lub mas bitumicznych.
2. Izolacja pionowa – aplikowana na zewnętrzne powierzchnie ścian fundamentowych, chroni przed wilgocią gruntową i wodami opadowymi, do czego używa się mas bitumicznych, membran oraz folii kubełkowych, które trzeba zabezpieczyć przed uszkodzeniami mechanicznymi.

Często izolację pionową łączy się z termoizolacją, np. z płyt XPS o niskim współczynniku przewodzenia ciepła, co zapobiega utracie ciepła i kondensacji wilgoci. Ponadto, drenaż wokół budynku obniża poziom wód gruntowych i odprowadza wodę opadową, zmniejszając nacisk wilgoci na fundamenty. W przypadku istniejącego zawilgocenia lub uszkodzenia izolacji, stosuje się iniekcję hydroizolacyjną, wprowadzając preparaty bezpośrednio w strukturę fundamentów.

Folie paroizolacyjne i wodoszczelne membrany dachowe są kluczowe dla ochrony dachu i ocieplonych ścian. Zabezpieczają one konstrukcję przed przenikaniem wilgoci z zewnątrz, jednocześnie umożliwiając odparowanie wilgoci z wnętrza.

Główne przyczyny infiltracji wody do budynku to:

• kapilarne podciąganie wilgoci z gruntu przez fundamenty,
• przenikanie wód gruntowych i opadowych przez nieszczelności izolacji,
• brak lub uszkodzenie izolacji przeciwwilgociowej,
• niewłaściwa wentylacja i kondensacja wilgoci wewnątrz.

Skutkiem tego są m.in. zawilgocenie ścian i fundamentów, rozwój pleśni i grzybów, osłabienie izolacyjności termicznej, wzrost kosztów ogrzewania, a także degradacja materiałów konstrukcyjnych, pękanie tynków i murów, co prowadzi do uszkodzeń konstrukcji i obniżenia trwałości budynku.

Skuteczna ochrona ocieplonych ścian wymaga kompleksowego podejścia, które obejmuje szczelną izolację poziomą i pionową fundamentów, zastosowanie odpornych na wilgoć materiałów termoizolacyjnych, zabezpieczenie dachu membranami wodoszczelnymi oraz odpowiednią wentylację i drenaż.

Jak zdiagnozować zawilgocenie ścian – objawy i narzędzia pomiarowe

Zawilgocenie ścian po ociepleniu objawia się widocznymi plamami wilgoci, zaciekami, łuszczącą się farbą, spęcznieniem listew przypodłogowych oraz obecnością pleśni i grzybów. Dodatkowe symptomy to skraplanie się pary wodnej, stęchły zapach i obniżona temperatura powierzchni ścian, co może świadczyć o mostkach termicznych.

Do diagnozy wilgoci w ścianach stosuje się różne metody pomiarowe:

• mierniki wilgotności ścian – mogą być inwazyjne (wymagające wprowadzenia końcówek w materiał) lub bezinwazyjne (np. dotykowe, umożliwiające szybki pomiar bez uszkodzeń),
• metoda suszarkowo-wagowa – polega na pobraniu próbek materiału, wysuszeniu ich w piecu laboratoryjnym i określeniu ilości wody na podstawie różnicy mas,
• metoda karbidowa (CM) – reprezentatywne próbki murów są analizowane pod kątem wilgotności.

W identyfikacji problemu pomagają również badania termowizyjne, które – choć nie mierzą wilgotności bezpośrednio – rejestrują różnice temperatur na powierzchni ścian, wskazując zawilgocenia i mostki termiczne. Analiza zasolenia muru pozwala z kolei zidentyfikować sole świadczące o wilgoci gruntowej, a higrometr pokojowy mierzy wilgotność powietrza, pomagając ocenić ryzyko kondensacji.

Profesjonalna diagnoza zawilgocenia łączy wyniki pomiarów wilgotności z danymi termowizyjnymi. Obejmuje ona także analizę przyczyn problemu, takich jak nieszczelności instalacji, błędy w izolacji czy brak paroizolacji, a specjaliści używają kalibrowanych mierników do precyzyjnego określenia stopnia zawilgocenia, co jest podstawą do planowania napraw.

Skuteczne osuszanie zawilgoconych ścian – metody i rozwiązania

Istnieje wiele metod osuszania ścian, różniących się inwazyjnością, kosztem i zastosowaniem. Do powszechnie stosowanych należą techniki iniekcyjne, osuszanie termiczne, kondensacyjne, absorpcyjne oraz mikrofalowe.

Osuszanie iniekcyjne, w tym ciśnieniowe, krystaliczne i grawitacyjne, polega na wprowadzaniu w mur specjalnych preparatów chemicznych, głównie na bazie krzemianów alkalicznych. Tworzą one warstwę hydrofobową, która blokuje podciąganie wilgoci. Metoda ta jest skuteczna przy wilgoci kapilarnej i osuszaniu fundamentów, ale jest inwazyjna, kosztowna i wymaga fachowej realizacji.

Inne metody osuszania to:

• osuszanie nagrzewnicami (termiczne) – podgrzewa powietrze w pomieszczeniu do kilkudziesięciu stopni, przyspieszając parowanie wilgoci z muru; wymaga dobrej wentylacji, by odprowadzić wilgoć, jednak może spychać wilgoć w głąb muru,
• osuszanie kondensacyjne – schładza powietrze, skraplając parę wodną, co obniża wilgotność względną i przyspiesza odparowywanie wilgoci z muru,
• osuszanie absorpcyjne – usuwa wilgoć z powietrza za pomocą środków absorbujących, na przykład żelu silikonowego.

Metody kondensacyjne i absorpcyjne są nieinwazyjne, stosowane przy umiarkowanym zawilgoceniu oraz w temperaturze od 10 do 35°C. Ich wadą jest mniejsza skuteczność przy dużym zawilgoceniu i grubych murach.

Warto rozważyć również inne specjalistyczne techniki:

• osuszanie mikrofalowe – wykorzystuje energię mikrofalową do szybkiego i głębokiego usuwania wilgoci; jest bardzo skuteczne, ale wymaga specjalistycznego sprzętu,
• odtwarzanie izolacji poziomej (podcinanie ścian) – polega na fizycznym utworzeniu bariery hydroizolacyjnej w murze, zapobiegając podciąganiu wilgoci z gruntu; jest inwazyjne, kosztowne i czasochłonne, wymaga usunięcia tynków i oczyszczenia ścian,
• osuszanie kablami grzewczymi – polega na instalacji kabli emitujących ciepło bezpośrednio w ścianach, co przyspiesza parowanie wilgoci; kable mogą służyć jako stałe ogrzewanie, ale metoda wymaga instalacji i odpowiedniego doboru, a czas osuszania zależy od stopnia zawilgocenia,
• metody elektromagnetyczne (np. systemy AQUAPOL) – wykorzystują słabe pole elektromagnetyczne do transportu wilgoci z muru bez ingerencji w strukturę ściany; nieinwazyjne i nie wymagają skuwania tynków, lecz ich skuteczność może być różna i wymagają stałej instalacji.

Metody iniekcyjne oraz odtwarzanie izolacji poziomej są najskuteczniejsze przy wilgoci kapilarnej i dużym zawilgoceniu, ale są inwazyjne i kosztowne. Osuszanie nagrzewnicami oraz kondensacyjne jest mniej inwazyjne, lecz wymaga dobrej wentylacji i daje często efekty powierzchniowe. Mikrofalowe osuszanie i kable grzewcze to metody nowoczesne i skuteczne, wymagające jednak specjalistycznego sprzętu i instalacji. Skuteczność metod elektromagnetycznych bywa dyskusyjna i zależy od konkretnego przypadku.

Przed wyborem metody osuszania należy zawsze dokładnie zdiagnozować przyczyny zawilgocenia i stan techniczny ścian. Często najlepsze efekty osiąga się, łącząc kilka technik z poprawą izolacji oraz wentylacji.